چرا باید نگاهمان را به موضوع اشتغالزایی تغییر دهیم؟

یکی از موارد مطرح در سطح جامعه ما، روش ها و کارهایی است که می توان برای غلبه بر معضل بیکاری جوانان انجام دهد. در این میان، بازیگران متعدد به نسبت نقش و احساس وظیفه خود وارد این موضوع شده اند و گاه به صورت مشترک و گاه جزیره ای راه حل هایی را پیشنهاد می دهد، بودجه هایی را اختصاص یا دریافت می کنند و آن راه حل را اجرا می نمایند.

بخش دولتی و حاکمیتی به عنوان بازیگر اصلی اقتصاد ایران، برنامه های متعددی را برای مقابله با این معضل ارائه نموده است که محور همه ها «اشتغالزایی» است.

اما به اعتقاد من، اشتغالزایی در این برنامه ها به اشتباه به عنوان هدف اصلی در نظر گرفته می شود چرا که این هدفگیری موجب شده است تا تمرکز بر روی ایجاد شغل قرار بگیرد و به این ترتیب مفهوم شغل به عنوان (مشغولیت به چیزی در ازای دریافت حقوق) برجسته شود. این برجستگی ما را به این سمت سوق می دهد که هر کاری لازم است انجام دهیم و هر میزان پولی که لازم است خرج کنیم که آن جایگاه یا موقعیت شغلی ساخته شود. و پس از آن کار تمام است، و امید ما این است که این جایگاه توسط افراد متعدد در دراز مدت پر و خالی می شود و موجب تامین معیشت آن افراد و خانواده هایشان خواهد شد، و این فشار معضل بیکاری از سرمان خواهد گذشت.

منظور من از طرح این موضوع این است که توجه کنیم اگر صرفا ایجاد اشتغال هدف باشد، این کار هزینه ی بسیار زیادی دارد، و به فرض اینکه یک شغل ایجاد شد تضمینی نیست که پس از مدتی از بین نرود!‌ آیا اصلا به صرفه است؟ آیا می دانیم که افراد مناسب آن جایگاه شغلی را پر خواهند کرد؟ آیا این شغل به اقتصاد آن محل کمک خواهد کرد یا ضربه خواهد زد؟

با توجه به موارد بالا، پیشنهاد من این است که بجای تلاش برای یافتن توجیه و پاسخ قانع کننده به آن پرسش ها، دید خود را به معضل بیکاری تغییر دهیم و از زاویه ای متفاوت به آن بنگریم. زاویه ای که سال هاست کشورهایی که توانسته اند اقتصادشان را متحول کنند بکار برده و می برند. این دیدگاه جدید این است که بجای ایجاد شغل، به ایجاد ثروت بیاندیشیم. با این تفکر، تمام سرمایه گذاری ها، و تلاش ها حول خلق ثروت خواهد چرخید و محاسبه ی سود و زیان و ارزشگذاری های مشخص و معمول در کسب و کار می تواند به ما بگوید که آیا تلاش های ما صرفه اقتصادی داشته یا خیر.

نکته مهم این است که ایجاد اشتغال یکی از محصولات جانبی و دست آوردهای خلق ثروت است و با توجه به اینکه ثروت در دراز مدت خلق می شود، بر اقتصاد محل، جامعه و کشور تاثیر مثبت خواهد گذاشت، جایگاه شغلی ناشی از آن بالطبع یک شغل پایدار خواهد بود که اصولا باید به صرفه باشد، و توسط کارگر ماهر و مناسب که کارش بتواند ارزش ایجاد کند پر شود.

این تغییر دیدگاه، تلاش ها و برنامه ها برای رفع معضل بیکاری جوانان را از یک مبارزه پرچالش، پراکنده، پر هزینه و بدون حساب، به یک پویش خودپیشران، هدفمند و قابل سنجش تبدیل خواهد نمود.

ادامه دارد…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to top